Madonna

Nagsimula ang lahat sa pagdidilim ng langit.
Waring naramdaman ng mga ibon ang
paparating na panganib.Tinatakasan

ang paglukob ng anino sa lupa.Ramdam
ang tensyon sa ugoy ng mga punongkahoy.
Pagkaraan ay bumulusok ang ulan.Kasunod

ang daluhong ng hangin.Sunud-sunod na hablig
na bumali sa tukod ng mga bintanang nanunubok.
Sa loob ng isang kubo,payapang natutulog

ang sanggol habang hinihele sa nanginginig
na bisig ng ina;idinuduyan sa mga pigil na yakap.
Sumasalag ng kaligtasan para sa bugtong

na anak.Sa gitna ng sigwa,paano nga bang
maihihiwalay ang oyayi sa awit ng kamatayan?
Sa pagtatapos ng unos bubungad ang isang

senaryo:isang sanggol na payapa pa ring
nahihimbing sa mga bisig ng inang wala
nang buhay.Isang larawan ng pag-aalay.

say present!

still alive bolpen@kape?



pls. make a comment in this post..thanks!

Latay sa Likod ng Kabayo

Napapaigik ang buto’t balat
na kabayo…
sa tuwing ihahampas
sa likuran nito ang latigo…

Kailan pa nga ba
maghihilom
ang mga latay na tinamo,
kung doon din sa dating sugat
hahampasin ng kutsero?
Lugmok na sa pagod
hinahampas pa rin ang likod.

Paulit-ulit nyang titisin
diretso lang ang tingin.

Tuloy lang sa pagtakbo.

Nagtitiis…

Magtitiis…

ang bayan ko!

______________________
...kung pangkaraniwan na ang kamatayan, ang pagkakaiba na lang ay kung para saan.

gusto ko......

gusto kong manumbalik ang dati kong sigla sa pagsulat ng mga tula at kanta.....
matagal-tagal din akong nahinto dahil sa mga elementong pagkaisipan at pangkalooban....
ngayon...
nami-miss ko ang ang paggawa ng mga bagong titik, bumuo ng bagong himig at madadagdagan ang mga likhang awitin.
kung saan ko nakuha ang dating lakas.......di ko tiyak.
marahil kailangan kong muling hanapin at balik-balikan ang mga hakbang upang matunton ang kasagutan.

Ebony and Ivory

Feel my Heart to the rhyme of your music,
Hear thy beat to the pound of your songs,
On the sweetness of your smile,
On every breathe that you take,
Oh Holy Mary of Thy Grace,
When will it end.

Sweetest Downfall

Yesterday i was alone
Sun shines and sets so fast
Flowers doesn't bloom
Time always strucks a heart ache

Rivers may stop flowing
Mountains starts to erode
Whenever I am weary
then I start to cry.

But everybody's changing
'till i walk in a mile
now time has passing
i'll just gonna try, once again.

I'm always searching
for a love that's true
nobody is enough
"till I met you.

All the sorrows starts fading,
grays become gold
Happiness fulfilled
and two daughters were born!

tula mula kay Ironman (batas ito!)

at bumaba ang anghel
sa mga lupa...
isinama ang liwanag
ng sikat ng araw
isinabay ang hangin,
tumugtog sa mga dagat...

at gumuhit ang bahag-hari,
pinalamutian ng mga bulaklak
at paru-paro
ang mga hardin, kung saan,
sa saliw ng awit ng mga ibon
nag-iindak ang mga halaman


sa tugtog ng dagat
lumundag ang mga isda,
pumalakpak ang mga puno....

habang pikit matang mag-iiwan
ng isang matamis na halik...
ganito ang nag-uumapaw na kagandahan
sa pagmulat ng aking mga mata
hanngang dalawin ng antok sa pagdilim,
sa pag-akyat ng buwan
habang masid ang hiwaga
sa bawat sulok ng iyong mukha.
habang ika'y kayakap
sa aking dibdib at nakahiga...