Wala Na

Paano ko isusulat
Ang kawalan
Sa pagkawala
Ng saglit, na minsan
Ay sumambulat
at kumawala
Sa tagipusu-on*
Nitong manunulat
At saglit na nagdala
Sa isang di maisulat
Ng pagpapakawala?
Kaya Ngayon
Wala nang maisulat.
Pagkat saglit lang din
Ang pagkawala
Nung saglit,
Na hahantong
Lang din naman pala
Sa wala
At sa kawalan,
At maiiwan akong
Pilit sinusulat,
Ang kawalan
Laman makaalpas,
Kahit saglit,
At tuluyang mawala
Sa kawalan.

The Old World

From changing to stopping
From a glance to a hateful staring
With a word of meaning

Things has grown from everything to nothing
Shadows that was to be walking
Now they are there on black’s hiding

The laughter that could be anywhere be hearing
Is gone with her taking
And with the words of joy left sad sorrowing

That feeling that I hold the earth
When it moves when all are bold
Now helpless am I and on my own world being cold

The echoes that surrounds my universe
Has turned soft backing up to my own verse
That whatever it would pledge to say, would turn back to me as a curse

Leaving things old
As is of molds
No life, love is sold

Radikal

Pumasok ka sa isang madilim na silid.
Magsindi ng kandila.Hayaang kumawala
ang iyong anino;bigyang-laya ang kaanyuan.

Pagmulat ng liwanag,
sino ang unang tumambad?

Pagkaraan,magsindi ng isa pang kandila.
At isa pa,hanggang lahat ay tumanglaw.

Sa mga aninong bumalandra sa dingding
at sahig,subukang piliin kung alin ang
nagmamay-ari sa iyong katawan.

Iisa ang kulay ng mga anino,itim.
Lahat sila ay sa akin.

Ngayon,isa-isang patayin ang sindi.
Hilahin ang mga anino pabalik sa iyo.

Pagtapak ng dilim,
sino ang unang nangubli?

Dahan-dahang ipikit ang mga mata.
Sa huling segundo ng pagtiklop ng talukap,
sikaping aninagin ang pagdapo ng anino.

Pakiramdaman kung saan sila nagmumula.
At sa iyong pagmulat,kapain mo sa isip
ang kanilang hugis.

Ano ngayon ang nakita mo?

Dilim.

Entablado

bawat sinag at kutitap
ng pulang ilaw-dagitab,
balaraw na tumitimo,
sa dibdib niyang nawawasak.
sa himig at lamyos ng maharot na musika’y
unti-unting iindayog...
malalaglag papalayo sa maalindog nyang katawan
ang nalalabing dignidad na pinaka-iingatan.

nakasisilaw ang kinang ng mga ilaw
na naghahantad sa kanya sa kahihiyan.
sing-kinang ng mga salaping papel
na isa-isa nyang pinupulot
matapos ang bawa’t pagtatanghal.

hanggang kailan siya iindak..
hanggang kailan siya iiyak?
hanggang kailan mahihiga
sa tabi ng mga buwitre’t asong gala -
hayok sa laman at handang sumila?

dilim sa gitna ng liwanag.

may luha sa bawat sulok
ng parisukat na mundong kinasadlakan.

sadya nga bang sa bawat tao’y
may musikang nakalaan;
na sa gitna ng pagluha’y
kailangan niyang isayaw…
sa entablado ng buhay?

Isang Bilibid ang Pangungulila

Walang sala ngunit nakapiit
Sa kulungan ng damdaming sakdal-lupit
'Di maabot ng tanaw isang dipang langit
Sa pangungulila mo'y walang dumadalaw
Kaya sumisidhi lalo ang pamamanglaw
Masamang pangitain naglalaro sa balintataw
Waring sinasapo mo ang rehas na bakal
Sa labas ng daigdig 'di makadunghal
Mataas na pader ay nakasagabal
Napakakipot ng selda ng ligaya
Kapag nagngunguyngoy ka sa iyong pag-iisa
Mga bangasang mukha ang nakikita
Hindi mo makaramay maging kakosa
Mga tattoo sa bisig ay nagbigay dungis
May ahas sa dibdib na lumiligkis
Waring bibitayin ngayong alas-tres
Para ring tinatarakan sa tiyan ng balisong
May dugong itim na bumabalong
Pangungulila'y labanan ng Oxo at Sigue-Sigue
Pagkatapos may ihahatid sa huling biyahe
Mananalangin ka sa harap ng ataul
Ang iyong diwa'y naglalamay, nakaburol
Sa pangungulila unti-unting nasusukol!

A Decade of Remembering

Sitting there nothing
On my mind thinking
Plainly is of something
Motions are stuck on my eyesight’s blocking

Then a strong feeling of old was coming
To my heart it was beating
Rumbling like a big thunder soft to the start of the beginning
Where my world was all on pink running

It was no other than the solitaire beauty
That one lady
With gold and ribbons in her eyes, round and so bright
Can’t believe she was there, walking again on my sight

Leaving her essence
Like a smooth feeling of a great sense
From her skin that’s so white soft porcelain
On that air it was moving, staying as colorful as pink

Like it could mold into a thing
Where moon and sun are dancing
A smell of gold, a sound of romance all hearing
All together in one moment, all together in one happening

Thee lady is there, not knowing how to believe how true it is, thinking
Oh moon and sun are smiling, emotions are stuck and praying
Talking to both planets inside of a heart, there it sounds of a million beating
Pink, pink, pink, pink it’s saying, pink it seeing, pink its sensing

It was the destined solitaire lady
Back from there to my reality
Amazing but truly
From a decade now I’ve see. Wonderful it is, I’m free

MaRyJaNe . . . Usok ng Kahinaan

padayukdok na ilalapit
ng eratiko’t nanginginig n’yang kamay
upang buong kasiyahang ipaglunoy
sa nanunuyong lalamunan.

hitit…

buga…

hitit at buga pa…

baka-sakaling itakas siya
ng laway na nilulunok
palayo sa kasukalan ng bagabag…
sa pusali ng walang katapusang pagsubok.

hakbang papalayo
ang bawa’t hitit…
ang bawat lunok…
ang bawat buga pailanlang
ng kumekembot, humalakhak na sungayang usok.

kakapit siyang nakangiti pa-lipad sa alapaap.
makikipagtawanan sa mga bituin.
ihahanap ng kagaanan
ang samu’t saring tinik sa damdamin.

paulit-ulit…
palipat-lipat…
pahalakhak niyang isasakay ang kanyang ulirat
sa nagsasalubungang ulap.
kakatagpuin ang sarili
sa hiwalay na mundong nais nyang likhain.

at sa mapungay at kulay-dugong mata…
pakunwaring magtatago at tatakas
ang luray niyang katawan na naghahanap ng laya
upang gulantangin lamang ng katotohanang
itatambad ng kunot-noong araw…

sa kanyang paggising

sarili pala niyang mga kamay ang kanyang iginapos…

sa usok ng kanyang kahinaan.